Home | Nieuws | Coach Rousseaux blikt terug op 2016

Coach Rousseaux blikt terug op 2016

09/01/2017

De jaarwisseling is traditioneel het moment waarop er even teruggeblikt wordt. Dat deden wij op sportief vlak met trainer-coach Emile Rousseaux die in zijn vierde seizoen bij Knack Volley meteen zijn tweede dubbel met titel én beker behaalde. De halve finale in de CEV-beker spelen was dan weer Europees stuntwerk. Maar Emile Rousseaux genoot ook van de successen van de Red Dragons.

Een heel druk jaar was 2016 voor Knack Volley dat in amper zeven maanden competitietijd over alle competitievormen heen 48 officiële wedstrijden afwerkte. Daarvan werden er 37 gewonnen met 24 ervan in drie sets. In de 11 verloren wedstrijden kon Knack Volley maar in drie ervan geen setwinst halen. Indrukwekkend toch.

 

Uiteraard dat de analyse van het kalenderjaar bij de coach een positief eindresultaat geeft over 2016. “Ik kan zeker niet ontevreden zijn als je zowel de titel als de beker wint én Europees een halve finale afwerkt”, opent de gepassioneerde volleybalrot die Emile Rousseaux is. “Dat was een herhaling van mijn eerste seizoen hier bij Knack Volley en die dubbel kwam heel onverwacht aan. Dan is er altijd gevaar voor gewenning maar deze tweede dubbel kwam er ook niet zomaar want er moest nogal wat blessurelast tactisch omzeild worden. Op dat vlak schat ik de bekerwinst nog wat hoger in dan de titel omdat die onlosmakelijk verbonden is aan de heenwedstijd tegen Asse-Lennik in de halve finale.”

En die viel in de nadagen van het kalenderjaar 2015 maar bepaalt mee de emotie bij de coach als hij de trofee kon omhoogsteken. “In die heenwedstrijd moest ik schuiven want drie van de vier receptie/hoekspelers lagen in de blessuremand. Alleen Matthijs Verhanneman was fit en ik schoof Joppe Paulides heel onverwacht, ook voor Asse-Lennik, naar de receptie/hoek.

Onze supporters keken vreemd op bij die beginopstelling en dachten waarschijnlijk, Emile, die weet het nu echt niet meer. Maar ik ben hele dagen met de spelers bezig en ken hun kwaliteiten. Ik zag Joppe op training vanuit alle kanten raak slaan. Een andere optie was Hendrik Tuerlinckx als receptie/hoek uit te spelen. Maar dan  verloor ik zijn enorme kwaliteiten als opposite. In die optie moesten zowel libero Stijn Dejonckheere als Matthijs Verhanneman extra werk opknappen in receptie maar dat deden zij voorbeeldig. Voor mij was het een gefundeerde keuze die leidde naar de 1-3 én uiteindelijk de finale met bekerwinst.”

 

In de titelfinale met het thuisvoordeel voor Maaseik haalde Emile Rousseaux zijn vierde landstitel op rij en dat in maar drie wedstrijden. Knack Volley won de eerste confrontatie met 2-3 in Maaseik, verdubbelde thuis met 3-1 en ging de derde wedstrijd met 0-3 de titel op Limburgse bodem vastleggen. “Ook daar pakte ik uit met een verrassende lijn. Setter Angel Trinidad was al een tijd geblesseerd out maar Stijn D'Hulst deed het in die finales schitterend als spelverdeler. En met de lijn Orczyk-Claes verraste ik Maaseik tactisch.

Beiden speelden een dijk van een wedstrijd waardoor wij in het kortste finaleparcours kampioen werden. Dat doet toch iets. Ook Europees konden wij een aardig parcours afleggen tot in de halve finale van de CEV-cup waarin Berlijn dan toch wel te sterk was al konden wij hen thuis tot een belle dwingen."

 

Er was uiteraard ook volleybal buiten Knack Volley en Emile Rousseaux die soms wel vragen heeft bij de planning van de nationale ploeg in functie van het clubvolleybal genoot mee van de prestaties van de Red Dragons. Ook al omdat hij er zijn gelijk in vond voor het project Volleybalschool. “Knack Volley had een serieuze inbreng in de uiteindelijke successen. Want enigszins genoodzaakt door blessurelast greep coach Dominique Baeyens terug naar de Knack-automatismen voor het laatste tornooi. Er stonden op een bepaald moment alleen Knack-spelers en ex-Knack-spelers op het veld. En daarvan met Stijn D'Hulst, zoon Tomas Rousseaux, Sam Deroo en libero Jelle Ribbens ook vier spelers uit de volleybalschool. Daar zag ik mijn gelijk in als wij samen met Claudio Gewehr en Marc Spaenjers jaren geleden het project van de volleybalschool opzetten. Dat zorgde toch voor enige genoegdoening en zekere fierheid bij mij.”

 

Net als de spelers genoot Emile Rousseaux van enkele dagen vrij na de kwalificatie voor de bekerfinale van februari. Dat zorgde voor een unicum ten huize volleybalfamilie Rousseaux met zijn wederhelft oud-volleybalspeelster Karin Wallyn, oudste zoon Gilles die volleybal speelt bij divisieploeg Mortsel, dochter Helene die even enkele dagen overkwam uit Istanbul waar zij bij Besiktas speelt en zoon Tomas die zich bij het Friedrichshafen van Vital Heynen tot basisspeler opwierp. Van die nieuwjaarsdag allen samen werd intens genoten.

 

tekst: Rik Bekaert

bron: De Weekbode (editie 6 januari 2016)

Door deze site te gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Cookies kunnen worden beheerd in uw browser of de apparaatinstellingen.