Home | Nieuws | De strijd om de titel kan beginnen

De strijd om de titel kan beginnen

20/04/2019

Na een spectaculaire sportweek, die op vrijdagavond letterlijk knallend van start ging op Sclessin met het nodige pyrotechnische materiaal en de meest overschatte sport zich weer langs zijn beste zijde toonde, pleegde Knack Volley zaterdagavond een coup op de eerste plaats met een glansprestatie.

Dit werd dan weer gevolgd door een mooie Parijs-Roubaix die de Ronde van Vlaanderen oversteeg in spektakelwaarde. Op dinsdagavond smulden we met volle teugen van de afstraffing die CR7 en Co kregen van de jonkies van Ajax en dit allemaal als voorbode voor de klapper van de week : het werelduurrecord van atleet en asceet Victor Campenaers. Een tiendubbele buiging en eeuwig respect voor de man !

En dus zijn we weer een weekje verder en mochten we ons opmaken voor de laatste wedstrijd in de final 4 play-off finales. De teerlingen waren, ietwat verrassend, grotendeels geworpen en dus ging het enkel nog om het thuisvoordeel in de laatste fase van de competitie. We zijn ervan overtuigd dat noch Pacal Debels, noch Johan Devoghel politiebewaking zullen moeten krijgen om zich te beschermen tegen misnoegde supporters want eens te meer waren zij er dicht bij. Maar ook deze keer strijden de twee aartsrivalen om de kampioenstitel. Deze is voor Greenyard Maaseik de laatste kans om iets te sprokkelen en dit seizoen toch in extremis wat op te smukken. Voor Knack Volley is het een strijd, zoals we reeds eerder schreven, om de chocoladeschilfers op het toefje slagroom van de mooie, sappig rode kers van de grote feesttaart te plaatsen. Kwestie van aan Stijn en Ruben een passend afscheidsgeschenk te kunnen aanbieden.

Het einde van het seizoen betekent ook drie andere zaken : transferaankondigingen en –roddels, verkiezing van speler en coach van het jaar waar we (tenzij we weer door het kennerspubliek, waarvan sommigen enkel de statistieken bekijken vrees ik, verrast worden met een Overbeekescenario)  zonder de minste twijfel Steven Vanmedegael op nummer één verwachten met een stalinistische score en Matthijs en Hendrik hopelijk niet teveel punten van elkaar afnemen zodat we ook dit jaar kunnen pronken met de speler van het jaar. Zal Marika Boulanger zichzelf opvolgen of is het de beurt aan Koen Luts of Wim Cambré ?

Dat waren er twee en de derde dan vraagt u zich af ? Het is weer Bobo-time en dus dalen de notabelen uit hun toren neder om zich tussen het plebs te wagen…panem et circenses.

 

Onder de twaalf plus twee gladiatoren die in de arena geworpen werden door hun respectievelijke honderdman noteerden we op onze stenen tafelen dat bij de bezoekers geen beroep konden doen op hun twee vaste middenmannen Colson en Smit, de ene met een blessure aan de hand en de andere ziek. Dit betekende in elk geval een zware aderlating en dus moest Robbe Vandeweyer zowaar in de bres springen. Patryk Strzezek arriveerde als eerste (vanuit Gent en om files te vermijden naar zijn eigen zeggen) op Schiervelde om 17u50 maar moest ook deze keer zijn plaats afstaan aan Fredric Gustavsson. Zo blijkt nog maar eens te meer dat, zelfs al word je aangetrokken met de belofte van eerste hoofdaanvaller te zijn in het team, de prestaties in de loop van het seizoen bepalend zijn voor het al dan niet opstellen in de starting seven. Zelfs een meervoudig speler van het jaar à la Hendrik Tuerlinckx moest zijn tijd afwachten en is dan ook het schoolvoorbeeld dat je niet te lichtgelovig mag zijn en dat geduld een schone deugd is. Het gras lijkt inderdaad altijd groener aan de andere kant van de heuvel…..maar dan moet je het elke week afrijden ook !

 

Een vertimmerd Aalst ging dus van start met Gertjan Claes aan de serveerlijn maar met een pipe van onze eigen speler van het jaar Matthijs Verhanneman, een blok van uittredend nationaal speler van het jaar Hendrik Tuerlinckx, een bal in het net van gelegenheidsmiddenman Robbe Vandeweyer en een outbal van Fredric Gustavsson keken de bezoekers al snel tegen een 4-0. Hun kapitein brak de ban maar ook hij kon niet beletten dat het zoeken bleef. Onze eigen kapitein deed er nog een ace bovenop (6-1) om nadien het verschil later te laten oplopen tot zeven punten (10-3). Zoveel weelde was moeilijk te dragen en beetje bij beetje, met vallen en opstaan als de processie van Echternach kroop Lindemans weer dichterbij : 12-6, 15-9 (blok Arno Van de Velde), 17-10 (blok out Matthijs Verhanneman). Maar toen kreeg Johan Devoghel in zijn time-out de zaken weer goed op orde. Bovendien werd het geen 18-11 door een tweedehandse bal van Brett Walsh want de videochallenge corrigeerde terecht tot 17-12 wegens netfout. Vrij van druk serveerde Aalst zich weer in de set : 17-15. En een ace van Laszlo De Paepe bracht hen tot op één schamel puntje (18-17). Tot 20-19 kon het nog alle kanten op maar een cruciaal blok op een pipe van Gertjan Claes en de daaropvolgende outbal van Adrian Staszewski gaven Knack Volley een boost : 22-19. Daar kon zelfs een ingevallen Janusz Gorksi niets meer aan veranderen ondanks de 23-22 (blok op Hendrik Tuerlinckx). Met een monsterblok van Arno Van de Velde viel de beslissing : 25-22.

 

Zo goed set set één begon voor Knack Roeselare, zo slecht set twee. Bij Aalst lukte alles en het scoreverloop vertoonde af en toe een perfect spiegelbeeld van set één : 2-7, 4-11, 5-12. In tegenstelling tot de bezoekers kon de thuisploeg geen dreiging meer betekenen en haalden Jan Firlej en zijn copains fluitend de gelijkmaker binnen.

 

Ook set drie ging voortvarend van start voor de nummer drie in België want Gertjan Claes haalde nog eens zijn gekend wapen boven en scoorde een ace : 0-1. Maar Ruben Van Hirtum achtte zijn moment gekomen en hielp Knack met een blok op de bezoekende opposite aan de 2-1. Tot 6-5 kon Lindemans zijn karretje aanhaken maar een sterke tussenspurt sloeg hen verder terug : 9-5. Ondanks een opflakkering met een ace van Jan Firlej (9-7) werd het verschil alsmaar groter : 12 en 13-7 (twee identieke bloks op Janusz Gorski als opposite). Maar een triomftocht op een wit blinkend zesspan werd het niet van de mannen in het blauw, zelfs in die mate dat bij 16-14 Steven Vanmedegael moest ingrijpen met een time-out. Deze keer lukte de tweedehandse bal van onze setter wel (17-14), een blok van Hendrik op Gertjan (19-15), outbal en netbal Gorski (20 en 21-15). En ook voor de laatste bal kreeg Janusz het deksel op de neus toen scheidsrechter Bjorn Willems streng floot voor een toetsfout : 25-19.

 

Inmiddels was het duel tussen Menen en Maaseik afgelopen met een riante overwinning voor de Limburgers en was de opdracht klaar en duidelijk : enkel een winst in de komende set garandeerde ons het thuisvoordeel. Maar Lindemans dacht er terecht niet aan dit zomaar met een strikje errond cadeau te doen en ook kersverse papa en toekomstige speler van Knack, Dennis Deroey, deed zijn uiterste best om tot de laatste bal zijn broodheer trouw te blijven, met zelfs een gele kaart tot gevolg voor protest. Aanvankelijk kon Lindemans Aalst de leiding nemen en behouden in deze set : 2-4 (ace Janusz Gorski), 4-6 (hoekaanval Robbe Vandeweyer), 11-13 (toetsfout Pieter Coolman). Matthijs Verhanneman liet niet begaan (12-13) en bracht zo Brett Walsh aan de achterlijn. Onze Canadees begon er zijn tentje op te slaan en we dachten zelfs te zien dat hij ook zijn slaapzak en gamel uithaalde. Aalst zou blijven steken op 13 terwijl Stijn Dejonckheere enkele onmogelijke ballen recupereerde, Brett Walsh een ace lukte, Matthijs Verhanneman ontketend was, het duo Firlej-Gorski zijn plaats mocht afstaan voor Seppe Van Hoyweghen en Fredric Gustavsson, deze na twee punten op hun beurt weer vervangen werden door het eerder geciteerde duo, Patrik Strzezek als hoofdaanvaller Gertjan Claes mocht vervangen in receptie….Tien punten op rij voor Knack Volley was het resultaat en dus 21-13. Onze libero schudde nog twee kunststukjes uit zijn krakende botten zodat Hendrik Tuerlinckx de klus kon klaren : 22-14. Met een loepzuivere ace voor 25-16 beëindigde onzen Straffen de wedstrijd : 25-16.

 

Voor een tweede opeenvolgend bereseizoen werd Matthijs Verhanneman terecht verkozen tot speler van het jaar door de Knack-supporters. Ruben Van Hirtum en Stijn Dejonckheere namen, nog geen definitief, afscheid onder een staande ovatie. En nu kijken we reikhalzend uit naar de komende wedstrijden die beslissen indien we de titel heroveren of Maaseik een verlengstuk kan breien. Waarbij Pieter Coolman eens te meer zal aantonen dat echte middenmannen niet alleen punten scoren maar ook bloks laten noteren.

 

Zoals we gewoon zijn worden achter de schermen ook wel de traditionele pogingen tot destabilisatie ondernomen door spelers de zevende hemel te beloven. Als de hemel al bestaat dan is er maar één en geen zeven, iets dat te mooi is om waar te zijn is in deze dagen gegarandeerd nep. Dat hebben we na zes decennia op deze aardbol rondgelopen te hebben inmiddels al geleerd. Het gras lijkt altijd groener met de klemtoon op ‘lijkt’. We hebben de Brexit die moeizaam tot stand komt voor de voorstanders ervan, enkelen hebben aan de lijve ook al ondervonden dat de sportcarrière na de KNexit ook niet altijd is wat voorgespiegeld werd.

Tot volgende week zaterdag voor meer van dat.

 

Brilsmurf

 

Statistieken: Knack Volley - Lindemans Aalst

 

Foto's van Jan Vanmedegael

Foto's van Lieven Stroobant

Nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang alle nieuwtjes van Knack Volley in je mailbox!

* Verplicht veld



Knack
Randstad
ISS
Baloise
Volvo
Dovy Keukens
Patrick
Fine Fleur
Alheembouw
Roeselare
Filou
Durabrik
Door deze site te gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Cookies kunnen worden beheerd in uw browser of de apparaatinstellingen.