Home | Nieuws | HET JAAR VAN DE KANNIBALEN

HET JAAR VAN DE KANNIBALEN

19/03/2020

Op 20 oktober schreven we in ons eerste verslag van dit seizoen (Knack Volley – Lindemans Aalst : 3-1) onderstaande alinea:

“L’injustice fait encore toujours mal” maar we halen er de kracht uit om er een knalseizoen van te maken en met kannibalistische intenties voluit het gaspedaal in te drukken. Met in ons achterhoofd en als leidmotief de datum van 15 februari 2004. Een datum die we hopelijk geregeld mogen bovenhalen, het liefst in het seizoenseinde. In de loop van het seizoen geven we de lezer geregeld tips op wat deze datum alludeert, maar wie een beetje met Mr Google overweg kan moet al snel in staat zijn te vinden welke sportgebeurtenis ons inspireert.

Nu het seizoenseinde vroeger dan verwacht bereikt werd, is het tijd om hierover duidelijkheid te scheppen:

Op 15 februari 2004 zei Sven Nys: “Ik rij nog alleen voor m’n eigen, de rest kan d’n boom in”. Dit zei hij in het interview nadat hij de wereldbeker had verloren na te zijn geflikt door zijn landgenoten. Nys zou vanaf dat moment enkel nog voor de winst rijden en inmiddels weten we hoe dit is verlopen. Seizoen 04/05 was zijn beste seizoen ooit waarbij hij alle klassementen op zijn naam schreef en als klap op de vuurpijl ook het WK wist te winnen. Het seizoen erop slaagde hij erin alle acht wedstrijden in het klassement van de superprestige te winnen. Twee prestaties die tot op heden niet zijn geëvenaard (bron : racefietsblog.nl).

Klik hier voor de reportage over de geboorte van de kannibaal.

 

Doen we de waarheid geweld aan met de titel ‘Het jaar van de kannibalen”? Oordeel zelf maar.

 

Dat we zouden meespelen voor de marbels was nu eenmaal niet moeilijk te voorspellen. Ondanks het vertrek van twee monumenten kwam Knack Volley versterkt met een nog beter uitgebalanceerde ploeg aan de start. De vervangers bleken echte aanwinsten en zelfs de in extremis opgeroepen doublure voor Hendrik Tuerlinckx gaf ons, meer dan de voorbije seizoenen, zekerheid in geval van nood. Ook de nieuwe assistent van coach Steven Vanmedegael droeg bij tot de komende successen.

 

De doelstellingen van Knack Volley zijn reeds jaren ongewijzigd, namelijk, onder andere, elke finale spelen in eigen land. En? Met brio geslaagd want Knack Volley haalde zowel Supercup als Beker binnen, telkens met duidelijke cijfers en dit tegen zijn twee grootste opponenten. In de reguliere competitie slaagde enkel de ploeg uit Limburg er in één keer punten te ontfutselen van Knack Volley. Maar voor de Beker kregen ze in de halve finale tweemaal geen schijn van kans (1-3 en 3-1). In de finale kon Lindemans Aalst weliswaar verdiend de eerste set wegkapen maar moest daarna duidelijk zijn meerdere erkennen in de vijf-op-een-rij-scorende Ploeg van het Sportpaleis. Als we finaal het rekensommetje maken van deze acht duels (supercup, vier in de competitie, drie voor de beker) komen we maar liefst aan 21 winstpunten en slechts 3 verliespunten waarbij amper zeven sets verloren werden. Overtuigd?

 

De doelstelling om als Belgische ploeg Europees door te stoten werd in februari met twee indrukwekkende overwinningen tegen Friedrichshafen en Novi Sad evenzeer afgevinkt. De beloning was navenant met een onvergetelijke galawedstrijd op Schiervelde tegen wereldkampioen Lube Civitanova.

 

Het is natuurlijk gevaarlijk en an sich oneerlijk in een teamsport als volley individuele ‘kannibalen’ te belichten. Daarom omzeilen we deze klip enigszins door in te gaan op de posities op het veld.

 

Elke aanval begint met de verdediging en daarbij is de libero een sleutelfiguur. Ben je een goede libero, dan krijg je weinig ballen te verwerken en is het moeilijk om uit te blinken en op te vallen. Dat was nu eenmaal het lot van Dennis Deroey dit seizoen. Gelukkig hadden veel supporters ook wel het kennersoog dat door de evoluties in verdediging niet altijd met drie spelers de receptie wordt genomen, vaak slechts met twee en in enkele gevallen de libero zelfs in zijn eentje 80 procent van de receptiezone inneemt. Kannibaal Dennis sluit af met een grote onderscheiding.

 

In de receptie werd hij bijgestaan door de receptie-hoekaanvallers. Dat het voor kannibalen Stijn van Schie en Mathijs Desmet bikkelen zou worden om speelminuten met twee kleppers als Matthijs Verhanneman en wonder- en spektakelboy Andreas Fragkos in het team, liet zich wel raden. Want met de afzwaaiende Speler van het Jaar heb je iemand in de rangen die er staat wanneer nodig en meer dan zijn duit in het zakje doet. De eerste speler die Steven Vanmedegael persé wou binnenhalen was Andreas Fragkos en inmiddels begrijpt iedereen waarom. De vraag is nu natuurlijk of we deze klepper nog een seizoen kunnen houden? Ook voor onze vier receptie-hoekaanvallers delen we met overtuiging een grote onderscheiding uit.

 

Wat we bij aanvang van het seizoen ook al schreven over ons middencompartiment bleek te kloppen als een bus. Blokkerend, afremmende blok-touches en aanvallend hielp het trio Coolman-Fasteland-Janssen Van Doorn vaak de beslissende kloof te slaan. We prijzen ons gelukkig dat door de brede bezetting de blessures van Pieter en Daniel niet negatief resultaatbepalend waren. En dus met veel genoegen reiken we ook hier een grote onderscheiding uit.

 

We gaven Brett Walsh en Sander Depovere eerder al de titel van de dirigenten van de ploeg. Net zoals de libero hebben de spelverdelers een dienende rol in het geheel. Om het met voetbaltermen te zeggen, ze zijn de Kevin De Bruynes van het volleybal door kwistig met assists te strooien. Het gaat echter nog een stapje verder want dat er een goeie pass gegeven wordt lijkt inmiddels een evidentie en dus springt een mindere pass des te meer in het oog. Elk met hun eigen inbreng en kwaliteiten is ook hier een grote onderscheiding een evidentie.

 

 “Absolute topprestatie van onze gasten. Knack zonder Hendrik is niet Knack…” was de letterlijke inhoud van een sms’je dat we op 15 december binnenkregen vanwege een bestuurslid van Volley Haasrode Leuven en ondertussen voorzitter van het VBO. Knack Volley verloor die avond met 3-0, één van de twee verliespartijen in de reguliere competitie. Proberen de waarde van Straffen Hendrik te omschrijven is een onmogelijke opdracht. Op en naast het terrein vereenzelvigt dit monument zich met Knack Volley zonder daarbij het respect voor de tegenstrever en de supporters uit het oog te verliezen. We kunnen ons levendig voorstellen dat de tegenstand reikhalzend uitkijkt naar de dag dat Hendrik niet langer het truitje van Knack Volley aantrekt. Of er een nieuwe ‘Speler van het Jaar’ komt weten we niet, zo ja, dan lijkt de uitslag wel op voorhand vast te liggen en zullen Michiel Ahyi, Matthijs Verhanneman en Andreas Fragkos strijden voor de ereplaatsen.

En we vergeten onzen ‘Joe’ niet. Met zijn Amerikaanse zelfzekerheid en zijn prestaties heeft hij ons zeker kunnen bekoren en moesten we niet, zoals in het verleden, met een bang hartje en knarsetandend toekijken. Joe Norman hanteerde niet de hamer maar scoorde met flegma en vista wanneer hij de kans kreeg. Hij deelt dan ook, dankzij Hendrik uiteraard, in de allergrootste onderscheiding voor onze hoofdaanvallers.

 

Een allergrootste onderscheiding die we met volle overtuiging ook toeschrijven aan het geheel van coaches en staff. Gezicht hiervan is natuurlijk in eerste instantie Steven Vanmedegael waarover we Marc Willems aan het woord laten (op Sporza 29 februari 2020):

 

“Roeselare beleefde vroeger successen met topcoaches Dominique Baeyens en Emile Rousseaux. Steven Vanmedegael blijkt daar nu niet voor te moeten onderdoen. Hij zit in zijn tweede jaar. Door zijn jeugdige leeftijd kan je nog geen carrières vergelijken. Maar hij is heel goed bezig. Twee keer de beker, vorig jaar op het nippertje naast de titel gegrepen, nu laatste acht van de Champions League.

Vanmedegael was jaren assistent van Rousseaux. Velen stelden zich de vraag of hij als assistent een monument als Rousseaux kon opvolgen en dat met dezelfde spelersgroep. Dat gaat blijkbaar heel goed. Chapeau!"

 

Staat u ons toe om deze commentaar zelf nog iets te bescheiden te noemen, want voor dit seizoen deed Steven het niet met dezelfde spelersgroep maar eentje door hem zelf samengesteld. We maken ons bovendien sterk dat, zonder de actuele gebeurtenissen, zijn Knack Volley ook ruim favoriet was voor de titel en zo het onomstotelijke bewijs te leveren dat dit het jaar van Knack Volley was, het jaar van de kannibalen.

 

De Bijbel spreekt over ‘Deo Volente’ maar wij zeggen ‘bij leven en welzijn’ tot volgend seizoen. Wie blijft en wie vertrekt, dat leest u in de komende weken en maanden via eejo, G2 en GD uit I. Duizendmaal dank aan iedereen, voor alle replieken en reacties en reserveer alvast het abonnement aan een gereduceerde prijs (reserveren voor 10 april!) voor wie weet ‘een nieuw jaar van de kannibalen’.

Brilsmurf

 

 

 

 

 

Nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang alle nieuwtjes van Knack Volley in je mailbox!

* Verplicht veld



Knack
ISS
Baloise
Volvo
Dovy Keukens
Patrick
Fine Fleur
Alheembouw
Decostere Accountancy
Roeselare
Filou
Durabrik
Door deze site te gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Cookies kunnen worden beheerd in uw browser of de apparaatinstellingen.