Home | Nieuws | Knack Volley Roeselare wint de Supercup!

Knack Volley Roeselare wint de Supercup!

11/11/2018

Op een emotionele dag als deze, met vooral de viering van de 100-jarige wapenstilstand in Parijs en Ieper in the picture, maar anderzijds ook de commercieel geëxploiteerde singlesday in China, stonden bekerwinnaar Knack Volley en landskampioen Maaseik voor het eerst dit seizoen tegenover elkaar.

We onthouden ons gepast dan ook van alle zinspelingen en speldenprikjes die we gewoonlijk wel tussen de lijnen in ons verslag verstoppen. Ook tussen de volleyballijnen ging het er naar Roeselare-Maaseik-normen gemoedelijk aan toe. Enkel Jelte Maan incasseerde naar het einde van de wedstrijd toe een gele kaart toen hij furieus reageerde naar scheidsrechter Willems bij het punt van Hendrik Tuerlinckx dat hen niet de verhoopte 21-21 bracht maar wel de 20-22 voor Knack Roeselare. Matthijs Verhanneman maakte wat later de klus af zodat de spelers hun coach met trots al een eerste prijs konden aanbieden. Van een binnenkomer gesproken! Knack Volley kreeg het inderdaad voor elkaar om in 22 uren tijd hun twee thuisspelende Limburgse opponenten (Maaseik was inderdaad de gastheer) met een 0-3 te verslaan. Het scorebord toonde dan ook: Limburg 0- Roeselare 6. En dat hadden weinigen wellicht voor mogelijk gehouden. De supporters van de thuisploeg moesten dus sneller dan verwacht maar vooral met een onverwacht resultaat de bus op voor een rit van twee en een half uur.

 

Coach Steven Vanmedegael gaf het vertrouwen aan zijn basisteam en dus was het weer aan kapitein Hendrik Tuerlinckx en Ruben Van Hirtum, maar ook Arno Van de Velde om in de clinch te gaan met de rode brigade van Joël Banks. Greenyard Maaseik begon secuur aan het duel met, ook over de volledige wedstrijd, een sterke Timo Tammemaa. Bij Knack moest vooral Matthijs Verhanneman zijn vizier nog scherpstellen wat resulteerde in een 7-4. Enkele opslagmissers van beide hoofdaanvallers verder diepte Jelte Maan de kloof uit tot 12-8. Maar een score van Arno Van de Velde (12-9), een felbevochten (ondanks zeer goede recuperaties en defenses bij Greenyard) 12-11 via Matthijs Verhanneman, een netfout van de rode kapitein gevolgd door een pannenkoekredding van onze kapitein met opnieuw een plaatsbal van Matthijs en we stonden zowaar op voorsprong met 12-13. Van een ommekeer gesproken zeg! De logische time-out bij de thuisploeg gaf kortstondig resultaat (13-13) maar Brett Walsh en de onstuitbare Matthijs Verhanneman stoomden en stuwden Knack Volley verder naar 13-16. Jolan Cox en Timo Tammemaa dreigden nog (17-18, 18-19) maar Ruben Van Hirtum kwam dan aan het venster piepen en Hendrik Tuerlinckx schudde een cruciale ace uit zijn schouder: 18-21. Maar dan liep Hendrik wel tweemaal op een blok met een 20-21 voor gevolg en een time-out bij Knack. Ruben Van Hirtum plaatste de bal buiten bereik en een cruciaal blok van Arno Van de Velde leken de bezoekers (wij dus) op weg te stellen naar setwinst. Maar het was weer Jolan Cox die niet versaagde (22-23). Hendrik Tuerlickx liet zich echter niet kennen (22-24) en bood zo Matthijs Verhanneman een punt later de kans om Jolan Cox af te blokken voor een setwinst van 22-25.

 

Beide teams deden bij aanvang van set twee beroep op dezelfde spelers en de score ging om en om. Niet dat elke ploeg zijn punten hield, neen want af en toe was men de tegenstander te snel af. Maar geen van beiden kon een kloof slaan: 3-2, 6-6, 7-8, 8-10, 10-10. Toch leek Knack vanaf dan licht dominant: 12-14. De Est Keith Pupart blijkt een fan te zijn van Earvin N’Gapeth want hij schudde op zijn N’Gapeths een haaksmash uit zijn schouder, succesvol. Een score van Pieter Coolman (13-16) en een driemansmuur op Jelte Maan (14-18) deden de Knacksupporters van een tweede setwinst dromen. Finaal bleef de vierpuntenkloof inderdaad staan ondanks verwoede pogingen van Maaseik. Seppe Baetens kwam Jelte Maan vervangen en Stef Van Heyste aan de serveerlijn in de plaats van Jay Blankenau. Maar het was boter aan de galg en Knack haalde ook deze set binnen met 21-25.

 

Seppe Baetens bleef staan en hielp mee Maaseik aan een goede start zodat Steven Vanmedegael al snel, maar beter vroeg dan te laat, naar de minuut rust moest grijpen : 4-1. Knack Volley leek de kleine kloof snel te overbruggen (5-4, 6-5) maar kon niet beletten dat Jolan Cox hen terugwees (8-5). Maar hij lag ook wat later, met twee dikke missers, aan de basis van de definitieve remonte (9-8 en 10-10) en Jolan kreeg wat tijd om te bezinnen in de huppelhoek. Weer was het Matthijs Verhanneman, die nog steeds zijn vormcurve van het voorbije seizoen doortrekt, en nu ook Brett Walsh (blok) die Knack Volley op 14-16 hielpen. Met een netfout liep de averij nog wat hoger op (16-19) maar een blok op onze opposite gaf de thuisploeg weer nieuwe hoop. Erop en erover? Neen, Seppe Baetens raakte met zijn opslag niet over het net en Pieter Coolman deed dit heel wat beter want Matthijs Verhanneman plukte moeiteloos de rebound : 18-21. De twee laatste punten waren ook voor (mede)uitblinker Matthijs Verhanneman ( 21-24 en 22-25) en zo ging de supercup dit jaar, tot verrassing van velen met zelfs niet overdreven 0-3 cijfers naar de bekerwinnaar.

 

En in diezelfde beker gaan we woensdag verder met de return in Schiervelde om vervolgens, als de logica gerespecteerd wordt in december opnieuw Greenyard Maaseik in de ogen te kijken voor een finale avant-la lettre. Wij tekenen nu al voor eenzelfde resultaat. Maar de weg naar de hemel is nog lang.

Over die weg gesproken…af en toe schrijven we een inleiding schrijven voor de wedstrijd. Ook deze keer maar geïnspireerd en zoals gezegd geëmotioneerd door de speciale herdenkingsvieringen kozen we er alsnog voor om deze te wijzigen.

 

De oorspronkelijke titel en inleiding was en nu als outro :

De weg naar de hemel…

Dit zal misschien een bizarre titel lijken voor een verslag van een volleybalduel maar de lezers met al wat jaren op de teller herkennen volgende lyrics misschien :

“The more I live - the more I learn.

The more I learn - the more I realize - the less I know.

Each step I take - each page I turn - each mile I travel only means the more I have to go.

What's wrong with wanting more? If you can fly - then soar!

With all there is - why settle for just a piece of sky?”

 

In het finalelied van haar mooie muziekfilm uit 1982 zingt Barbra Streisand de pannen van het dak of wie de videoclip ooit zag zou zeggen van de boot.  https://youtu.be/R8gxezCBscA

De weg naar de hemel, of om het in volleybaltermen te parafraseren naar de beker en/of de titel, bereik je stap voor stap, met vallen en opstaan, met de ambitie om steeds een stap verder te gaan en een nooit aflatende honger naar meer “why settle for just a piece of sky?”.

 

Brilsmurf

 

Wedstrijdverslag en reacties Focus/WTV

 

Foto's van Jo Naert

Foto's van Jan Vanmedegael

Nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang alle nieuwtjes van Knack Volley in je mailbox!

* Verplicht veld



Knack
Randstad
ISS
Baloise
Volvo
Dovy Keukens
Patrick
Fine Fleur
Alheembouw
Roeselare
Filou
Durabrik
Door deze site te gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Cookies kunnen worden beheerd in uw browser of de apparaatinstellingen.